The time ... Traveling with hours : A walking eleven

Καλησπέρα αν και μάλλον πρέπει σιγά σιγά να το γυρίσω στο καλημέρα ...


Ιδέες ... Εκείνες οι παράξενες σκέψεις που με ακολουθούν χωρίς να θέλω  και που  προσπαθώ να τις ξεπεράσω μα δεν γίνεται ...  Εκείνες οι έμμονες παρουσίες που κυριεύουν το μυαλό μου.
Είχα  εδώ και μέρες σκεφτεί το παρακάτω project ( που όσο project είναι αυτό άλλο τόσο είμαι εγώ μια καλοσυνάτη και αθόρυβη φυσιογνωμία τέλος πάντων ) . Θα έχεις καταλάβει βέβαια την τρέλα μου με το χρόνο αν με έχεις ξαναδιαβάσει , αν η τύχη σου σε φώτισε και το απέφυγες αυτό το κακό  θα καταλάβεις σύντομα . Τις προάλλες έτρωγα ένα κουραμπιέ που εντελώς αποτυχημένα έφτιαξα τα Χριστούγεννα ( αν ήταν καλοί δεν θα υπήρχαν τώρα )  και μου ήρθε η θεία φώτιση ,αφού είχα κοιτάξει το ρολόι μου 40 φορές ( αν υποψιάζεσαι ότι και τον κουραμπιέ τον τρώω με χρονόμετρο , καλά κάνεις, ισχύει ) .
Μια ημέρα, του πλανήτης μας ,μην ακούσω τίποτα για πλούτωνες, αποτελείται από 24 ώρες  (στα δέκατα του δευτερολέπτου θα το φτάσω σε άλλη ανάρτηση ). Ώρες , οι οποίες έχουν ζωή και υπόσταση .. Τι εννοώ ; 24 κυρίες  περπατούν και θα περπατούν μαζί σου , σε όλη την πορεία σου ... Έχεις σκεφτεί ποτέ πώς τους συμπεριφέρεσαι πώς τις σπαταλάς , τις αξιοποιείς ή τις διαχειρίζεσαι;


 A walking eleven




Σου έχω πει ότι κινούμαι ένα χιλιοστό καλύτερα από τον τυφλοπόντικα ... κινούμαι στο σκοτάδι κυρίως ή καλύτερα προτιμώ να κινούμαι στο σκοτάδι, κι αν ήταν στο χέρι μου μόνο αυτό θα έκανα ... 
Προσπάθησα να θυμηθώ , με επίκληση στην χρόνια ασταθή μνήμη μου και στο χρόνια αξιόπιστο χειρόγραφο ημερολόγιο μου πως περνά αυτό το διάστημα ... Ποιο διάστημα ; Το 11 με 12 βρε τι εξηγώ τόση ώρα ( φυσικά δεν το έχω ξανά αναφέρει κλασσική τακτική μου να περιμένω να καταλάβει κάποιος κάτι που δεν έχω αναφέρει και πιθανότατα και ούτε υπονοήσει ) 
Το κείμενο απέκτησε τον τίτλο a walking eleven .. τίποτα δεν είναι τυχαίο όπως φαντάζεσαι...
Συνηθίζω από τότε που ήρθα στην Αθήνα ( το προηγούμενο κομμάτι της ζωής μου καλώς ή κακώς το έχω αποκηρύξει ) όταν θέλω να ηρεμήσω να χαλαρώσω να "ξεφύγω" βρε αδερφέ να περπατάω στους δρόμους της πόλης νύχτα .... Να μου πεις τώρα οι άνθρωποι για να χαλαρώσουν κάνουν ένα ζεστό μπάνιο , βλέπουν μια ταινία ή διαβάζουν ένα βιβλίο δεν κόβουν βόλτες νυχτιάτικα στο Σύνταγμα ... Εντάξει δεν είναι όλοι το ίδιο βαρεμένοι ... άλλοι είναι λιγότερο άλλοι περισσότερο ... Κι αν δεν έχω βγει να περπατήσω που είναι το συνηθέστερο από κάπου γυρίζω κάπου πάω γενικά είμαι στο δρόμο ... 
~Σήμερα, Πατησίων και Κορδικτώντος ώρα 11 και 30  ...  
Αναλαμπή μετά την συγκλονιστική για άλλη μια φορά εμπειρία στα κτελ Αττικής ... Στον Λευκό τον πύργο πήρα τα φιλιά της κι είχε κι ένα σπίτι στην Καλαμαριά ... Κτελ Αττικής σου λέει μετά που έχει και κόσμο, ένα δωματιάκι 2 επί μισό και πολύ είπα και δύο αγενέστατοι τύποι στο κισε ... από το Βαρδάρη ήταν η μαμά της πάππου προς πάππου Σαλονικιά ... Τα διώροφα λεωφορεία για Θεσσαλονίκη τους έλειπαν ... Χρόνια έχω να πάω Θεσσαλονίκη 
~ Κυριακή , Πατησίων ώρα 11 plus 
To laptop είναι βαρύ και η τσάντα με εμποδίζει .. κάτι έχω κάνει με τα λουράκια πάλι ... 
Πόσες φορές έχω σκεφτεί όταν κουβαλάω το Laptop Να μην πέρνα άλλη τσάντα δεν φαντάζεσαι ... Αλλά τι να κάνει κανείς που να βάλει το πορτοφόλι , το κινητο , την ομπρέλα ( απαραίτητο αξεσουάρ σε όλες τις καιρικές συνθήκες ) την κάρτα για τα λεωφορεία , τα κλειδιά , τα 5 τρισεκατομμύρια μωρομάντηλα , το μπλοκάκι και τα στυλό , τα γυαλιά ηλίου ( απαραίτητο αξεσουάρ για όλες τις ώρες επίσης ) , τη χαρά του Hondos center κτλ ;; Τελικά έπρεπε να πάρω μεγαλύτερη τσάντα για το laptop  
~Δεκέμβριος 2010 , ώρα 11 και κάτι , Πατησίων again
Η κυρία με την μπορδοροδοκόκκινη μπουχάρα με συνάντησε στη διασταύρωση καθώς έβγαινε από το ταξί , παρακάτω το ζευγαράκι του Γερμανου αποκτούσε απογόνους στο πεζοδρόμιο , το τάπερ με τη σούπα με προσπέρασε και η λίγο πριν το τέλος η Κάρι Μπράντσο και η Μιράντα μετέτρεπαν το σκηνικό σε hotel το πεζοδρόμιο
~Αύγουστος 2010 , ώρα 11 και κάτι , Άνω Πατήσια (περίπου ) 
Πόσο τρελή μπορείς να είσαι πες μου ... Πάρε καλή μου λεωφορείο να φτάσεις σπίτι σου σαν άνθρωπος ... Όχι έλεγε η νομοταγής συνείδησή μου , που δεν έβρισκε ανοιχτό περίπτερο να πάρει εισιτήριο ... Τι κούραση και τι ζέστη ... Περπάτα τώρα και σκάσε να μάθεις να παίρνεις την κάρτα σου μαζί ...
~ Ιούλιος 2010 , ώρα 11 και κάτι , Σύνταγμα 
"Αντηλιακό πάρε εσύ δεν κλείνει η βαλίτσα με τίποτα , πάνω έκατσα πάλι"
" Το αντηλιακό βάλτο στην τσάντα σου "
" Και μετά θα σου την δώσω να την κρατάς εσύ , γιατί έβαλα και μερικά ακόμα που δεν χωρούσαν στη βαλίτσα. Και είπα να σκεφτούμε τη λύση της φορτωτικής δε με άκουσε κανείς"
~Ιούλιος 2010 , ώρα 11 και κάτι , Ζάππειο 
" Καλά τι κάνουν αυτοί εκεί μέσα ;;;"
" Μισό να πάω να τους ρωτήσω ... Καλά τυφλός είσαι άνθρωπε μου ; "
~Ιούνιος 2010 , ώρα 11 και κάτι , Διονυσίου Αρεοπαγίτου 
"Έλα μαμά ... Που να είμαι μωρέ ... Μια βόλτα να περπατήσω .... Τίποτα κοντά στο σπίτι ( καμιά 10 χιλιόμετρα ) ... Ναι ναι κλείσαμε δωμάτια όλα οκ. Αύριο θα βάλω μια προκαταβολή στην τράπεζα ... Ναι μαμά δεν θα πηγαίνω βαθιά στη θάλασσα ...
~Μάρτιος 2010 , ώρα 11 και κάτι ,Νέα Ιωνία ( νομίζω )
Απορώ πως χάθηκα , απορώ ...  ας πάω ευθεία κάπου θα βρώ άνθρωπό να ρωτήσω .... Εδώ ηλεκτρικός , εκεί ηλεκτρικός τίποτα ... Εδώ άνθρωπος εκεί άνθρωπος πάλι τίποτα ... Μέσα στην Αθήνα να μην μπορώ να βρω ούτε ένα άνθρωπο ούτε ένα ταξί που λέει ο λόγος ... Καλά κάνω και δεν τους συμπαθώ τους ταρίφες ...
~ Φεβρουάριος 2010 , ώρα 11 plus , Μεσογείων 
"Έρχομαι έρχομαι ..."
" Κανόνισε να χάσουμε την ταινία "
"έρχομαι λέμε... τι να κάνω να τρέχω σαν την τρελή ;5 λεπτάκια θέλω ακόμα, ελπίζω" 
~ Ιανουάριος 2010 , ώρα 11 plus , Πρόποδες Λυκαβηττού
Πολύ ωραία βρέθηκα και στο Λυκαβηττό άντε και Πάρνηθα την άλλη φορά ... Το θέμα είναι καλά ήρθα ποιος γυρίζει πίσω τώρα ;;;

Νυχτερινό ( Hotel "Το Πεζοδρόμιο" )

Η έμπνευση, η τέλος πάντων αυτή η όποια αμφιβόλου ποιότητας σκέψη που με ακολουθεί είναι πτηνό και μάλιστα νυκτόβιο. Δεν ξέρω γιατί και δεν θα καταλάβω ποτέ ,  λειτουργώ καλύτερα νυχτερινές ώρες. Στο σχολείο διάβαζα συνήθως βράδυ , μετά όταν ήρθα στην Αθήνα λειτουργούσα γενικά βράδυ από το να καθαρίσω, να περπατήσω, να «δουλέψω» , να γράψω μέχρι να μιλήσω στο τηλέφωνο ή να μαγειρέψω( λέω και κανένα αστείο που και που ) . Δεν είναι ότι τη μέρα δεν λειτουργώ κανονικά απλά δεν είναι τόσο πηγαία και αυθόρμητη η όποια ενέργειά μου. Θα αναρωτιέσαι τώρα τι γράφει αυτή και τι σε ενδιαφέρει εσένα αν εγώ σιδερώνω πχ ( άλλο ανέκδοτο )  βράδυ.  Η απάντηση είναι απολύτως τίποτα. Όλο αυτό είναι  ένας εντελώς άσχετος πρόλογος , η πολυλογία μου είναι το μόνο χάρισμα μου που δεν επηρεάζεται από την ώρα της ημέρας διατηρείτε πάντα  ποσοτικά αμετάβλητο. Και κάπου μέσα στην πολυπλοκότητα της σκέψης μου ( 5000 άσχετα πράγματα το δευτερόλεπτο ) ξεχνάω τι ξεκίνησα να γράφω …

(Διακοπή 10 λεπτών μέχρι να ξαναθυμηθώ )

Και η έμπνευση , ο θεός να την πει, επιστρέφει. Ακολούθησα  άλλη μια  φορά μια προσφιλή μου συνήθεια που είχα αφήσει για καιρό λόγω ανειλημμένων εργασιακών και στρατιωτικών υποχρεώσεων. Όχι δεν με πήρανε φαντάρο απλά ο άλλος τρελός νυχτερινός περιπατητής υπηρετεί την πατρίδα , γεγονός που μου δημιουργεί μια κάποια ανησυχία αλλά θα το προσπεράσω προσωρινά. Μου άρεσε πάντα να περπατώ στη νυχτερινή Αθήνα χωρίς συγκεκριμένο προορισμό απλά να περπατάω, συνήθεια την οποία δεν θα μπορούσα να την αποκτήσω στην επαρχία που έμενα πριν γιατί την άλλη μέρα το πρωί η «μισή» πόλη θα αναρωτιόταν που πήγαινα βραδιάτικα. Να προσθέσω ένα άλλο «χαρισμά» μου το οποίο είναι απολύτως απαραίτητο για να μην σκεφτείς ότι θέλω ψυχοφάρμακα , που θα το σκεφτείς όπως και να χει αλλά ας κάνω μια προσπάθεια, η φαντασία και οι φαινομενικά άσχετοι συνειρμοί. Τι εννοώ θα καταλάβεις ευθύς αμέσως .

Η Πατησίων τη νύχτα είναι μια αλλόκοτη αγαπημένη , είναι ο ορισμός αυτού που λέμε «άλλη το πρωί κι άλλη το βράδυ» . Το φανάρι ήταν σε απόχρωση βαθύ πορτοκάλι , κι επειδή τη ζωή μου τη θέλω , δε ρίσκαρα να βρεθώ στις ρόδες του πρώτου περαστικού ταξιτζή , περίμενα. Το ταξί σταμάτησε λίγο πιο κάτω και βγήκε μια μια ψηλή έγχρωμη ( να θυμηθώ να κοιτάξω μετά πότε εμφανίστηκε η έγχρωμη τηλεόραση ) κυρία με ένα κολάν και μια μπορντοροδοκόκκινη μπουχάρα από πάνω. Το φανάρι μου είχε αλλάξει για 20^η φορά και εδέησα να περάσω απέναντι όταν γύρισα και την ξανακοίταξα αυτή τη φορά από το απέναντι πεζοδρόμιο. Δίπλα της στεκόταν η Κάρι Μπραντσο ( ένα καλό πλάνο του mr big μια φορά δεν έδειξε ) μια εξίσου έγχρωμη κυρία με ξανθό καρέ μαλλί μια στενή φούστα και ένα αγνώστου χρώματος πουκάμισο και το χαρακτηριστικό φούξια παπουτσάκι με τις πιέτες να το πω, τώρα αν ήταν Μανόλο Μπλάνικ με με ρωτάς . Κι αν αυτή ήταν η Κάρι ή άλλη το πολύ πολύ να ήταν μια Μιράντα … Τις αγνόησα και συνέχισα … Στο απέναντι πεζοδρόμιο το περίπτερο έκλεινε, κι ο περιπτεράς , ό οποίος πάντα είχα την εντύπωση ότι είχε κάνει κασκαντέρ στο Μάτριχ  και έκτοτε του έμεινε η κλασική μαύρη καμπαρτίνα η ίδια σε όλες τις καιρικές συνθήκες μάζευε κάτι εφημερίδες μέχρι να τον πλησιάσει ένα εμφανισιακά αλλοδαπός. Οι εμφανισιακά αλλοδαποί είναι μια κατηγορία ανθρώπων που σου δίνουν απλά την εντύπωση ότι είναι αλλοδαποί χωρίς να έχει κάποιο περαιτέρω στοιχείο. Νομίζω του ζήτησε λεφτά ή κάτι τέτοιο και άρχισαν να λογομαχούν έντονα. Η περιέργειά μου με πρόσταζε να αλλάξω πεζοδρόμιο αλλά πριν προφτάσω να το κάνω βρέθηκα φαρδιά πλατιά στο έδαφος. Ένας «ευγενής» τυπάκος που μιλούσε στο κινητό έπεσε πάνω μου και σωριαστήκαμε και οι δύο σε χρόνο dt, σηκώθηκε δε ζήτησε καν συγγνώμη και έφυγε. Βέβαια αυτό είναι το λιγότερο , με αυτή την αναταραχή έχασα το συμβάν περιπτερά-εμφανισιακά αλλοδαπού, οι οποίοι  μέχρι να συνέλθω είχαν φύγει.

Ένα ζευγαράκι παρακάτω χάζευε την βιτρίνα του Γερμανού. Αυτός ήταν γίγαντα μπροστά της αλλά μου φάνηκε απ αυτούς που φοβούνται μέχρι και τις κατσαρίδες κι εκείνη η κλασσική αντιπρόσωπος του ρητού «θέλεις μπουζούκια πάμε». Πέρασα απέναντι το θέαμα «ερωτικές περιπτύξεις μπροστά σε ένα  nokia E72» δεν είναι κάτι που με ενδιέφερε. Το μαγαζί με τα ρούχα είχε ακόμα αυτή την άθλια βιτρίνα, οι κούκλες ασφυκτιούσαν μέσα σε εκείνο το λαμέ κολάν , μισό λεπτό , η κοπελιά του γερμανού ένα τέτοιο δεν φορούσε, γύρισα να την κοιτάξω και έπεσα σε σκηνή αυστηρώς ακατάλληλη. Απ’ ότι φαίνεται τα σπίτια, ξενοδοχεία , αυτοκίνητα , πάρκα που λέει ο λόγος  δεν είναι προσβάσιμα η Πατησίων είναι εμφανώς καταλληλότερη.

Περπάτησα λίγο ακόμα και παρατήρησα κάτι σαν νόμισμα στο πεζοδρόμιο , έσκυψα να το πιάσω .Χα! τούρκικο … να είχαμε ένα μπακλαβά τώρα … Πώς μετάνιωσα που δεν πήρα μπακλαβά απ την Τουρκία δεν φαντάζεσαι . Επιστροφή στο νόμισμα. Πώς να βρέθηκε εκεί αυτό τώρα … ίσως από Τούρκο οικονομικό μετανάστη ( χαχαχαχα ).

Μήπως να γράψω ένα ακόμα άρθρο 10 yeni kurus road story ; Το θεώρησα τυχερό και το κράτησα. Η κυρία με το τάπερ με προσπέρασε … Που το πάει το τάπερ νυχτιάτικα ; Κινούνταν με μια τέτοια άνεση που με έκανε να πιστέψω ότι το εμφανώς ταλαιπωρημένο απ τα χρόνια ή απ τη χρήση τάπερ δεν είχε σίγουρα σούπα.

Κοίταξα το ρολόι μου είχε περάσει σχεδόν μια ώρα και είχα διανύσει το πολύ 150 μέτρα, ομολογώ πως είμαι τραγική και αθλητικός τύπος πάνω απ όλα. Αποφάσισα να γυρίσω.

Λίγο πριν μπω στο σπίτι μου  είδα την Κάρι και τη Μιράντα να φιλιούνται στα σκαλιά της απέναντι γκαλερί, Hotel το πεζοδρόμιο σε πλήρη δράση …

Πολλά ήταν για απόψε !   

 

Athens! Loves and Hates! ( The article )

Loves

• Η πλατεία Συντάγματος τα Χριστούγεννα 

• Ο κύριος με τα λαχεία στο μετρό της Ομόνοιας , η ίδια φυσιογνωμία στην έξοδο για Σταδίου, 5 και ποιος ξέρει πόσα ακόμα χρόνια. Θα τον ρωτήσω μια μέρα

• Η συνεχής κινητικότητα , δεν κοιμάται ποτέ και κανείς

• Η αγαπημένη «γλυκιά» καφετέρια στο Θησείο

• Η μασκότ Κυρία-Κατερίνα κάθε μέρα στη δουλειά

• Ο Λυκαβηττός πριν και μετά τις συναυλίες, τι θυμήθηκα τώρα …

• Οι νυχτερινές πεζοπορίες  με άγνωστο προορισμό και άγνωστες διαθέσεις

• Η Lifo κάθε Πέμπτη , η Αthens voice μου πέφτει μακριά

• Το γνωστό ταχυφαγείο στην Ερμού με τις σκάλες

• Τα λεωφορεία όταν είμαι σε καλή διάθεση , πύργος της Βαβέλ εν δράση

• Η γραμμή 11 ... αξία διανυκτέρευσης

• Το μετρό του Συντάγματος ... και ο χαμός μπροστά στις κυλιόμενες

• Ο αλλοδαπός με τις ομπρέλες που προβλέπει τα καιρικά φαινόμενα πριν ξεσπάσουν

• Τα κινέζικα , θα μπορούσα να ζω μόνο με ρύζι

• Το Πλαίσιο και το Public ( και ότι έχει να κάνει με υπολογιστές και βιβλία )

• Ένα milkshake φράουλα , παντού και πάντα

• Τα σουβλατζίδικα της Πατησίων

• Το «στέκι» της Μουστοξύδη για πονεμένους, προβληματισμένους και λοιπούς περιφρονημένους

• Τα βιβλιοπωλεία της Σόλωνος

• Τα Εξάρχεια

• Το μουσείο της Ακρόπολης.

• Τα μαγαζάκια στο Μοναστηράκι

• Η Διονυσίου Αρεοπαγίτου τη νύχτα

• Τα στενά της Πλάκας ποτέ δεν ξέρω πώς να πάω και που

• Το Γκάζι και οι συμπτώσεις του , δεν μπορώ άλλους γνωστούς πια

• Το Καλλιμάρμαρο , αν ξέρεις ότι είναι αυτό και δεν νομίζεις άλλα

• Το Ζάππειο By night

• Οι άγνωστοι μεταξύ αγνώστων

• Η υπόγεια διάβαση στην Πάντειο ή μόνη καθαρή και αξιοπρεπής που έχω δει

Hates

• Η κυρά μας η μαμή με το κόκκινο κραγιόν 8 το χάραμα

• Το νούμερο 500 ενώ εξυπηρετείτε το 50 στις δημόσιες υπηρεσίες

• Οι τύποι με τα φυλλάδια έξω από το μετρό… δεν θέλω καλέ μου μελλοντολόγο μέντιουμ…

• Τα μηχανάκια πάνω στο πεζοδρόμιο να κορνάρουν στους πεζούς για να περάσουν. Δεν κάνω στην άκρη που να χτυπιέσαι.

• Τα τάματα για να έρθει το τρόλλει 14

• Ο αλλοδαπός με τον σάκο για μετανάστευση στην Αφρική μέσα στο Λεωφορείο σε ώρα αιχμής

• Οι απανταχού ταρίφες

• Οι «έξυπνοι» που παρκάρουν σε ράμπες αναπήρων

• Ο αποκλεισμός λόγω πορείας

• Οι πάσης φύσης άνεργοι , ναρκομανείς , χτυπημένοι απ τη μοίρα που πρέπει να τους συνδράμω οικονομικά Plus να ακούσω όλη την περιγραφή των ταινιών του Ξανθόπουλου

• Οι Κολωνακιώτες με το σκυλί σφουγγαρίστρα με όνομα Gucci

• H στάση Ευαγγελισμός, γιατί πάντα βγαίνω στο Μέγαρο Μουσικής χωρίς προφανή λόγο

• Η Παπάγου. Έτσι και χαλάσει αυτοκίνητο μπροστά σου απλά την έβαψες

• Οι εθνικοθολούρες

• Τα περιστέρια. Δύο χρόνια έκανα να τα διώξω απ το μπαλκόνι μου

• Οι τράπεζες και η αναβλητικότητά τους
• Η Αλεξάνδρας . Ανηφόρα και δεν μπορώ καθόλου ας μην υπολογίσω την ΓΑΔΑ και το γήπεδο.

Σε ένα φίλο καρδιάς

Έχεις οργανώσει τη ζωή σου με την παραμικρή λεπτομέρεια , το πλάνο των επόμενων χρόνων ήταν πάντα ξεκάθαρο στο μυαλό σου. Σ αρέσει να προγραμματίζεις το γουστάρεις , ο έλεγχος σε τονώνει και σε ενθαρρύνει
Όταν έφυγες απ το σπίτι σου , αυτό που σου παρουσίασαν όχι αυτό που εσύ δημιούργησες ,
ανησυχούσες, ήσουν σε άσχημη φάση, είχες ζήσει την ανατροπή της πρώτης νιότης και προχωρούσες στα χαμένα. Και εκεί όπου ο προορισμός ήταν ή βαθιά προσδοκία κατέληξε εγκλωβισμός και μαρτύριο ... άντεξες ... πάλεψες και άντεξες ... γιατί μπορείς και το ξέρεις
Ξεπέρασες τα εμπόδια που βρέθηκαν στο δρόμο σου έπεσες και σηκώθηκες...
Δεν ξέρω αν κατάλαβες ποτέ ειλικρινά τη δύναμή σου και ίσως δεν πρέπει να καταλάβεις
Η υστερία σου ταίριαξε γάντι όπως και οι ταράχες που σε παρακολουθούν και σε φτάνουν
Είσαι εσύ που χάνεσαι στους δρόμους ή είναι η ιδέα μου ;
Εσύ που πιστεύεις και εσύ που αμφιβάλλεις ;
Εσύ που πάντα τα καταφέρνεις και θα συνεχίσεις να το κάνεις ... !
Φαντάζεσαι πιο είναι η "μυρωδιά" που αποπνέεις ;
Εκτίμηση και σεβασμό γαρνισμένες με αραβική και κοτόπουλο.....

RESPECT στα καλοκαίρια της Αθήνας
μας λείπεις

City life

Στον ύπνο και στη φαντασία σου ελέγχεις σε ένα βαθμό συνειδητά ή ασυνείδητα τους δρόμους και τις περιοχές που κινείσαι και φυσικά τους πρωταγωνιστές της ταινίας που σκηνοθετείς η οποία θα μπορούσε να είναι μόνο μαύρη κωμωδία. Στην πραγματικότητα όμως;
Στην πραγματικότητα σε παρασύρουν τα βαθία νερά των ανεκδιήγητων περιστάσεων , των σοκαριστικών καταστάσεων και των απερίγραπτων συμπτώσεων. Και καταλήγεις έρμαιο της "ζωής" σου στην οποία μπορείς να ορίσεις μόνο την αρχή και το τέλος.

Δευτέρα 1/11
Αρχή των "ημιδιακοπών" σου
Κινητικότητα στους δρόμους και εικόνες που τραβούν βίαια τη σκέψη σου και σε αναγκάζουν να κυκλοφορείς με το τεφτέρι.Στη γωνία του δρόμου των τελευταίων χρόνων της ζωής σου και της μαμάς Πατησίων έχει στηθεί εργοτάξιο. Η αλυσίδα των σούπερ μάρκετ που έκλεισε δίνει τη θέση της σε σε υποκατάστημα μικρότερης φίρμας αλλά προφανώς μεγαλύτερης αντοχής σε οικονομικές υφέσεις. Είναι ένας μήνας τώρα που η σκόνη και τα μπάζα παίζουν με τα νεύρα σου , άσε που αναγκάστηκες τις προάλλες να περάσεις , ελλείψει χώρου , κάτω από σκάλα ρισκάροντας την εκπλήρωση του θρύλου της γρουσουζιάς. Το μαγαζάκι με τα παπούτσια λίγο πιο πέρα , που έχεις τιμήσει δεόντως, ανανεώνει τις βιτρίνες του, ενώ ο κύριος με το καρό πουκάμισο ( η μόδα δεν έχει σύνορα) και το μπεγλέρι περιμένει την γυναίκα του μιλώντας στο κινητό να καταφτάσει με τουλάχιστον 3 σακούλες στο χέρι. Ο συμπαθής αλλοδαπός με τα εισιτήρια λείπει σήμερα , υποθέτω γιατί είναι μεσημέρι.
Β8. Δεν είναι το όγδοο τμήμα της δευτέρας δημοτικού είναι η γραμμή του μαρτυριού σε πράσινο χρώμα. Πρωτοετής ( την ενοχλητική σκέψη πως πέρασαν τα χρόνια την αγνοείς όσο και να επιμένει) καθήμενες διάσπαρτα πάνε για Lunch break ( το break κατ' εφημισμό ) στο Mall. Ενώ ταυτόχρονα τεστάρεις την ισορροπία σου. Τοσα χρόνια σε λεωφορείο σου επιτρέπουν να στέκεσαι όρθια και να γράφεις κατά την κίνηση. Μεγαλεία! Και αισθάνεσαι ανωτερότητα απέναντι στον πακιστανό με τη βαλιτσάρα που τρέμει σύγκορμος και έχει γαντζωθεί από την πόρτα του λεωφορείου. Υπερέχω , υπερέχω !
Το ρολόι επισημαίνει επίμονα αλλά σιωπηλά ότι θα φτάσεις πολύ νωρίτερα και σκέφτεσαι να κάνεις ένα μέρος της διαδρομής με τα πόδια όσο ο κύριος με τον νεαρό των διπλανών καθισμάτων φωνάζουν απ' το παράθυρο το Στέργιο που καπνίζει αμέριμνος στο πεζοδρόμιο. Ο νέος αντικαπνιστικός νόμος το περιλαμβάνει αυτό ; Αποφασίζεις θα κατέβω στην επόμενη στάση τέλος . Κίνηση, κίνηση και μην ξεχάσω κίνηση σε καθυστερούν και σε εγκλωβίζουν. Ωραία θα κατέβεις αλλά μέχρι να φτάσεις στην επόμενη στάση η κουκουβάγια του Harry Potter θα έχει πάει 30 φορές στο Hogwarts. Περπατάς και έξω από γνωστή φίρμα απομήμισης σούπερ μάρκετ σκέφτεσαι ένα σακουλάκι πατατάκια να σου κλείνει το μάτι. Υποκύπτεις .
Μέσα οι ουρές συναγωνίζονται των αριθμό από τις διάσπαρτες κούτες με δημητριακά τύπου Growfield που υπάρχουν παντού στο έδαφος.
Λίγα λεπτά αργότερα , τα διαπιστευτήριά μου στην ταμία , συνεχίζεις την πορεία σου. Τα δεντράκια της οδού Μητσάκη , η οποία πάντα μου θύμιζε τα υπέροχα πλάσματα , ήταν εξαιρετικά εντυπωσιακά. Υπάρχει που και που και κανένα δέντρο. Και μετά φτάνεις στον προορισμό σου και ακούς μια μπλε πορτοκαλάδα να σου φωνάζει απ το απέναντι περίπτερο.
Η γραπτή πολυλογία σου μετριάζεται, για να μην πω μηδενίζεται, αυτόματα με την άφιξη της φίλης σου , τι να κάνεις η έμπνευση έρχεται μόνη...

Για Γλυφαδα ... ολο ευθεια

Σαββατο στην πολη ... Η τελευταια του Ιουλιου σε βρισκει μαζι με τα Ηνωμενα Εθνη στην Αθηνα να δουλευεις και βραδυ...
Το παιρνεις αποφαση ... εχεις αλλη επιλογη?
Και με αργα και σταθερα βηματα κατευθυνεσαι στο ποστο σου... express στα 10 πραγματα ενας βλακας δωρο :P
Και οσο εργαζεσαι πυρετωδως και με περισση αυταπαρνηση σου αναβει το λαμπακι της καταναλωσης στο μυαλο ... μα τι ανθρωπος εισαι? μη δεις ηλεκτρονικη βλακεια να πας να την αγορασεις ... σε βλεπω με ηλεκτρονικο φαρασι ανιχνευσης σκονης σε λιγα χρονια ... και φευγεις με μια ηλεκτρονικη ζυγαρια τσαντακι ...
Μισό La luna δρομος το σπιτι της φιλης σου που τελει υπο καταληψη , αληθεια ποτε ηταν η τελευταια φορα που την πετυχες εκει αναρωτιεσαι , οσο ψαχνεις το κινητο στο αλλο το τσαντακι οχι στη ζυγαρια για να παρεις τηλεφωνο να σου ανοιξουν την πορτα .... "Τα νευρα μου ποτε θα μαθουμε ποιο ειναι το σωστο κουδουνι? "
Η πορτα ανοιχτη και ο αρχηγος της Σαββατιατικης ανιας ειναι ξαπλωμενος στο κρεβατι ...
Οι διαπραγματευσεις ξεκινουν και σε 5 λεπτα η αποφαση παρθηκε δημοκρατικα θα παμε για κρεπα...
Και ξεκινας το ταξιδι σου με οδηγο τη γραμμη 11 του τρολλει και κυριως το ενστικτο σου γιατι καπως σου περιεγραψαν να πας αλλα δε θυμασαι και πολλα.
Μια ωρα αργοτερα... ( αποστασεις Αθηνας αγαπη μου )
Κατεβαινεις απο το λεωφορειο και εισαι στην ακρη του πουθενα ή καλυτερα σε αγνωστη για σενα ζωνη κυκλοφοριας ... Που μου ειπε? Πλατεια Αγιου Λαζαρου... Ευαγγελικης σχολης και κατι ανηφορες ωραια ... Μετα απο μια μικρη αναζητηση, παντα με την ζυγαρια/τσαντακι στο χερι ,το βρισκεις ...
Ειναι απο εκεινα τα μαγαζια με γλυκα και παγωτα που τιμουσες τα πρωτα χρονια του Αθηναικου βιου σου και τωρα ειναι ο χωρος που δουλευει η φιλη σου , δεν το λες και ευκολο στην προσβαση αλλα τι να κανεις πρεπει να στηριξεις ολους τους σκληρα εργαζομενους...
Λιγα λεπτα αργοτερα η πραλινα κυλαει στο αιμα σου ... Ηθελε και παγωτο φερρερο ο αλλος
τς πολυ εξιχρονιστήκαμε τελευταια και δεν μπορω...
Μεχρι τοτε η μερα σου κυλουσε κανονικα φυσικα εως και αναμενομενα
Και μετα ακολουθουν ταραχες και εμετοι ... μεταξυ Βυρωνα Παγκρατιου και Συνταγματος..
Η τρελα του φιλου σου και η τυπικουρα του ... "Δεν μπαινω σε τρολλει χωρις εισιτηριο με τιποτα" σε αναγκαζουν να βγαλεις κεραιες και να συνδεθεις με τη γραμμη του τρολλει ...
Η ακατασχετη πολυλογια ξεκινα καπου στο Βυρωνα μαζι με την ανιχνευση περιοχων προς κατοικηση και τα πλεονεκτηματα ή οχι αυτων ... "Εδω θα εμενα ανετα ειναι και κοντα με ενα 11 πας Συνταγμα και παιρνεις μετρο " και το τετραγωνο μυαλο σου παει απ ευθειας στο ¨κακο" ... "Κι αν απεργει?" ....
Τα μεσανυχτα σε βρισκουν στη νοητη γραμμη των συνορων του Παγκρατιου με Βυρωνα εξακολουθεις να κινεισαι με ηλεκτρισμο αλλα δεν κανεις στασεις ... εισαι ηδη φουλ.... Και η πολυλογια συνεχιζεται ( μην ξαναπεις κανεις οτι μιλαω πολυ θα γινω εξαλλη )
"Αυτη η περιοχη μου θυμιζει Αλεξανδρουπολη ... και λιγο παρακατω Δραμα" Χριστε θα κρατησει πολυ η περιηγηση στη Βορεια Ελλαδα ?
Μ.Κωνσταντινου και Ερατοσθενους ...φαναρι κοκκινο , ταμπελα προς Πειραια...

"Απο εδω παμε για Πειραια σου ειπα εγω"
Και τρελαινεσαι στους δρομους.... " Και για κεντρο απο εδω πανε την τρελα μου θα εχει και αλλη ταμπλελα για Πειραια παρακατω"
Το ζευγαρακι της μηχανης που περιμενει αδικα το φαναρι γελα εις βαρος σου ... και ενα κυμα ντροπης σε κυριευει ... αλλο τιποτα
Ζαππειο ... Οταν ηρθα απ τη Λαρισα δεν εκανα ετσι ορκιζομαι ...
"Καλα το τι ψωνιστηρι θα γινετε εδω μεσα ... " και λιγο πιο κατω πισω απ τα δεντρα κουαρτετο εγχορδων .... Προχωρας και συζητας ανεμελη εχοντας το νου σου τριγυρω και οι μοναδικοι περαστικοι που συναντας διαφωνουν μεταξυ τους "Οχι κοπελα μου δεν γινεται να δουλευεις στο Γκαζι και να σαι στρειτ" ... Λιγο πιο κατω "Αυτος δεν ειναι ο Πρετεντερης?Που παει νυχτιατικα?"

Σερνεις τα βηματα στην ευθεια , κουραστηκα τι να κανω ειμαι και εργαζομενο κοριτσι , μεχρι να σε αποστομωσεις η απορια του φιλου σου
"Καλε σου μιλαω που κοιτας?"
"Υπαρχει περιπτωση να παμε λαθος ... κι αν παμε λαθος θα βρεθουμε Γλυφαδα"
Εκεινο το εγκωφαντικο "Αχ ωραια " σε σκοτωνει ....
3 παγκακια πιο κατω αγνωστος καθεται σε παγκακι ...
"Υποπτη φυσιογνωμια ... Οπλιζω ζυγαρια ... "
"Σιγα μωρε"
"Αν καμμια φορα παθεις τιποτα να δω τι θα λες"
" Δεν θα παθω εγω αυτος θα παθει αν αρχιζω να τσιριζω... Ολικη κωφωση"
Φτανεις στο Συνταγμα επιτελους ...
Ο ελεγχος εισιτηριων ειναι ακριβως αυτος που περιμενεις λιγο πριν τις 2 , οπως και η προτροπη να παμε καμμια μερα στον Αυλωνα για βολτα ...
Η μοιρα , εκεινη η χοντρη κυρια με τις 2 αδερφες που ευλογει τα παιδακια οταν γεννιουνται και εσενα προφανως σε εφτυσε , σε αναγκαζει να κατεβεις Αττικη γιατι ο ηλεκτρικος δε λειτρουργει ακομα..
Ο Γολγοθας για την ανοδο στη Πατησιων καπου εκει ξεκινα ...
"Εδω δεν θα εμενα με τιποτα, τελειωσε η Βοτανικο θα μεινω ή Παγκρατι ή Βυρωνα"
Αχ και ακομα δεν ηρθε μετα τι θα τραβηξουμε .. απορεις οσο κουνας συγκαταβατικα το κεφαλι...
Ο πολυαναμενομενος προορισμος απλωνεται μπροστα σου Πατησιων avenue.. και ο αδιορατος πονοκεφαλος αρχιζει να σου περνα ... Αποχαιρετας την "λατρεμενη" υστερια της βραδιας και φτανεις στο σπιτι...
20 λεπτα αργοτερα το πορτοκαλι φωτακι του μσν αναβει ....
"τι επαθα .....???/ Πηγα να περασω απεναντι το φαναρι και ηταν πισω μου δυο που... τις οποιες και δεν ειδα ... Σταματαει ενα αυτοκινητο και λεει 20 ειναι καλα ? Παθαινω σοκ....
Σας παρακαλω κυριε... και η απαντηση? Τι φτουρας εσυ αγορι μου? σε 1 λεπτο εξαφανιστηκα"
Μπορει καποιος να μου ορισει το σουρεαλισμο?

Σίριαλ

Έχεις δει εκείνα τα τρελά σίριαλ με τις απίστευτες παρέες που ο ένας τα έχει με τον όλο/η και που στο τέλος οι μισοί καταλήγουν αδέρφια?
Ε λοιπόν,πάντα τις αντιπαθούσα τέτοιες ιστορίες ... χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω με ακρίβεια το γιατί
Ίσως γιατί πίστευα σε ιστορίες πιο προσιτές και ταυτόχρονα πιο απίστευτες ...
Έχω να σας πω μια ιστορία που μου θύμισε μια ειδοποίηση στο κινητό μου ξεχασμένη μάλλον χρόνια ...
Once upon a time , κάποιος από την επαρχία έφτασε στην Αθήνα διαφορετικός από σήμερα, πιο μοναχικός και πιο παράξενος ...
Κάπου αλλού βορειότερα 2 ψυχές ζούσαν μαζί από χρόνια δεμένες προχωρούσαν παράλληλα
Στο κέντρο της πόλης που επρόκειτο να γίνει το σκηνικό μου , της Αθήνας, υπήρχε ήδη κάποιος εγκλωβισμένος και μονός ...
Η προσπάθεια τους να εκφραστούν και να επικοινωνήσουν τους έφερε κοντά απροσδόκηταμοιραία ....
Τους ένωσαν συζητήσεις , γεγονότα και ιστορίες ...
Σήμερα ...
-Ο μικρος -επαρχιωτης που ήθελε πάντα να αποκηρύξει (καλως ή κακώς ) την "πατρίδα" του από πάνω του ζει κάπου στη καρδιά της αγαπημένης του πόλης
-Ο εγκλωβισμένος ζει με χαλαρότερα τα παραπλευρα δεσμα του
- Και ο Τζερι ντυνεται στα μαυρα αφου γλιτωσε απ τη φακα ... οσο ο Τομ σκεφτεται να ψηνει καφεδες καπου στην Κανιγγος ....
Δεν ειναι ολοι μαζι ....
Πεπρωμενο?
Δεν εχει happy end ... γιατι απλα δεν εχει end.

ΥΓ. Το καναλι που θα το στειλω , μαζι με τις απαραιτητες λεπτομερειες που φυσικα εδω παρελειψα δεν το εχω σκεφτει ακομα

Αθήνα

Αχ Αθήνα

Και μετα σου λέει "Να πάω διακοπές να ηρεμήσω"... Ψευδαισθήσεις !
Αφου εχεις φυγει απο την Αθηνα για το τεραστιο για σενα διαστημα των 5ημερων και τα εχεις παιξει απο την κουραση στον εξωτικο προορισμο καποιου νησιου της Ελλαδας αλλα εχεις περασει επιεικως τελεια, γυρνας στο σπιτι σου। Ποιο ειναι το σπιτι σου?
Εκεινη η αγαπημενη βρωμοπολη,
με τη σειρα παρακαρισμενων ταξι ( ειναι καλοκαιρι γι αυτο , μην ελπιζεις) ,
με τις φυλες του Ισδραηλ στη σταση που περιμενεις αδικα το λεωφορειο ( ο οδηγος ειναι στα προθυρα αδειας॥ δυστυχως για σενα) ,
με τη γραμμη 1 του μετρο/ηλεκτρικου πες το οπως θες , προσωρινα μη διαθεσιμη απο Ανω Πατησια μεχρι Φαληρο 100 χιλιομετρα δρομος και δεν εχω ακομα αυτοκινητο καρδια μου,
με την κυρια να ψηνει αδικα καλαμποκια στα πεζοδρομια της Πατησιων και να τρεχει ο ιδρωτας απο το καυσωνα ,
με τον γνωστο και μη εξαιρεταιο υπαλληλο της τραπεζας, μηπως δεν μιλα ελληνικα μηπως τον βαρεσαι η ζέστη
και και και ..... και αναρωτιεσαι τι της βρισκεις???
Οπως και να χει τη λατρευεις αυτη τη μιζερη πρωτευουσα της ζωης σου... και το διαπιστωνεις με καθε ευκαιρια
Λατρευεις τη μυρωδια της, μια αναμικτη αισθηση "βρωμικου" και 3 τονων αφτερσειβ μετα τις 4 καπου στον Κεραμεικό ( δεν το λεω γκαζι ειμαι κυρια :p)
Και πανω απο ολα λατρευεις αυτo το αισθημα ελευθεριας που σου παρεχει ο αγνωστος που περπατα διπλα σου στο δρομο
Στις επαλξεις "συνΑθηναιοι/ες" στις επαλξεις ...