Καλημέρα/καλησπέρα/καληνύχτα
Δεν ξέρω πότε θα δημοσιευτεί αυτή η ανάρτηση έχω την τάση να αποθηκεύω και να τα θυμάμαι αργότερα άλλες φορές πάλι η ροή τη σκέψης μου με ξεπερνά και η κλασική παρορμητικότητά μου με κάνει να δημοσιεύω διάφορα παρασυρόμενη από εικόνες/σκέψεις/εμπειρίες/λόγια της στιγμής.Το παρακάτω κείμενο είχε σαν αφορμή ένα τραγούδι που άκουσα πριν από λίγο (σχετική έννοια αν το κείμενο δημοσιευτεί ένα "αιώνα" αργότερα) σε γειτονικό blog ... (όχι ότι ο Ρούντολφ που πιθανόν να ακούς τώρα είναι καλύτερο , αλλά τουλάχιστον είναι χιουμοριστικό και χαριτωμένο )
Εξηγούμαι
Στα νιάτα μου ( και τώρα νιάτο είμαι στα πολύ νιάτα μου τέλος πάντων ) πέρασα από διάφορες μουσικές φάσεις , φάσεις περισσότερο λαϊκές και περισσότερο του συρμού κι όταν λέω συρμό δεν εννοώ την γραμμή Πειραιά-Κηφισιά ,( πότε θα ανοίξει η Βικτόρια την τύχη μου ;) εννοώ εκείνη τη "λατρευτή" νοοτροπία που λέγεται μόδα . Ήταν οι συνθήκες τότε, το περιβάλλον που ζούσα και οι μουσικές επιρροές της οικογένειας εν γένει . Πόσο εύκολο θα ήταν στη επαρχία άλλωστε η επιλογή σου να ήταν κάτι διάφορο του λαϊκού;Τι είναι το λαϊκό να μου πεις; Είναι εκείνο το τραγούδι που ακούς σε συνδυασμό με αλκοόλ, που πετάς γαρύφαλλα και που η τραγουδίστρια είναι ενδεδυμένη με 40 εκατοστά ύφασμα 5000 το εκατοστό. Και πριν με δείρεται ,γιατί υπάρχει κι αυτή η πιθανότητα, προφανώς δεν είναι αυτή η απόλυτη έννοια του λαϊκού , είναι όμως η έννοια με την οποία θα ασχοληθώ...
Και φτάνω στο θέμα μου , τα προηγούμενα ήταν ένας λιτός και απέριττος πρόλογος, τα μπουζούκια ...
Μέρος πρώτο: Ο χώρος Εκείνοι οι χώροι συνάθροισης και συν ακοής διαφόρων "επιτυχημένων" αντιπροσώπων διασταύρωσης ροντβάιλερ με καννίς . Ένα χώρος συνήθως "τεραστίων" διαστάσεων ( που να χωρέσουν οι φιλόζωοι ή να τους πω ζωόφιλους ; ) γεμάτος τραπέζια...Τραπέζια τα οποία θα θα φιλοξενήσουν την ελίτ της μόρφωσης και της καλλιέργειας παρατάσσονται σε σειρά με πρώτα εκείνα των very important whiskey and flowers persons , είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία των vips όπως θα κατάλαβες . Η σκηνή ( πολύ θέατρο βλέπω ) η πίστα τέλος πάντων ένα ορθογώνιο παραλληλόγραμμο υπερυψωμένο δάπεδο έχει φτιαχτεί για να αντέχει την παρέλαση του δωδεκάποντου και να αναδεικνύει την φωνή κατά πλειοψηφία κορμάρα της αοιδού , ή τον ανδρισμό κατά πλειοψηφία τρομάρα του αοιδού.
Μέρος δεύτερο : Το προσωπικό ( οι "δεύτερης κατηγορίας" ) :
Τα μπουζούκια που σέβονται τον εαυτό τους διαθέτουν
1 - Σκληρά εργαζόμενη λουλουδού , ή είσαι large τύπος ή δεν είσαι δεν θα πετάξεις ένα γαρύφαλλο στην κοπέλα σου που χορεύει αξιοπρεπώς πάνω στο τραπέζι ; Τα γαρύφαλλα δεν τα συμπαθούσα ποτέ να άλλος ένας λόγος ....
2- Επιβλητικό μπουλντόγκ στην πόρτα ... Σε αυτούς τους χώρους ή έχεις μούρη και άποψη ( και ξέρεις το μπουλντόγκ με το όνομά του ) ή ρισκάρεις την είσοδο και είναι κρίμα να χάσεις το πρώτο πρόγραμμα
3 - Ιδιοκτήτη - Manager -Κολλητό της "φίρμας" αοιδού/ του πελάτη με μεγάλη κατανάλωση
Η αναγνωρισιμότητα είναι κάτι που σε διακρίνει ... Φτάνεις τελευταία στιγμή και βρίσκεις τραπέζι αμέσως και δίπλα στην πίστα ... αυτές οι γνωριμίες σου πια
Μέρος τρίτο . Τα αηδόνια:
Οι τραγουδιστές , ο θεός να τους κάνει , είναι ο λόγος για τον οποίο επέλεξες το συγκεκριμένο χώρο . Άντρες και γυναίκες αμφιβόλου φωνητικής ικανότητας και πνευματικής νοημοσύνης αλλά αρκούντως καταξιωμένοι στη συνείδησή σου μετά το στιχουργικό κέντημα τύπου " Ήταν η ζωή μου κόλαση και την έκανες απόλαυση ". Η ποιότητα ήχου των τραγουδιών τους κατατάσσεται στην κατηγορία "χτύπα το ντέφι κι έλα στο κέφι" , όσο για τη στιχουργική πανδαισία ,που ακολουθεί του πρώτου μπαμ, περιορίζεται σε αποφθέγματα πόνου χωρισμού (ματώνω εσένα θέλω μόνο), ερωτικού υπονοούμενου ( έχεις μεγάλο ταλέντο στα χείλη στο είπα;) εκδήλωσης αγάπης ( σε έχω ερωτευτεί είσαι ότι έχω σκεφτεί ότι έχω ονειρευτεί λέμε) και "έξυπνης" ατάκας ( το καλύτερο μπεγλέρι είναι τα κλειδιά στο χέρι)
Μέρος τέταρτο , το θλιβερό. Οι θαμώνες : Ο σοβαρός θαμώνας επιβάλλεται να φορά στολή εργασίας . Για τους άντρες πουκάμισο μαύρου χρώματος , τιμή στην Κρήτη ξέρεις, με γραβάτα σε χρώμα μπλούζας σχολικού τροχονόμου ή κάτι εντονότερο ... και οι γυναίκες φούστα/φόρεμα σε απομίμηση ρούχου εκατοστά 10 και γόβα τουλάχιστον 15 πόντους (εδώ είναι πολύ )... βασικό συνοδευτικό κόκκινο κραγιόν. Το όποιο "σύνολο" συνοδεύεται απαραίτητα με αξεσουάρ μάρκας που ο σχεδιαστής φρόντισε διακριτικά να αφήσει την υπογραφή του ώστε άνθρωπος με σχεδόν στραβισμό να μπορεί να τη διακρίνει άνετα . Βασικό γνώρισμα του γνήσιου θαμώνα είναι το ποτό , η περιεκτικότητα του οποίου σε αλκοόλ είναι ανάλογη με το στυλ και την αίγλη αυτού που το καταναλώνει , και το τσιγάρο σοβαρό μπουζουκομάγαζο ( είμαι και γλωσσοπλάστης η άτιμη ) χωρίς σύννεφο καπνού να αιωρείται δεν υπάρχει . Οι άντρες επιβάλλεται να ραίνουν της κοπέλες τους με ροδοπέταλα ( εδώ πέφτει το πλάνο του επιτάφιου ) και οι γυναίκες να χορέψουν πάνω σε τραπέζια/καρέκλες/πίστες κτλ ( εδώ γίνεται κοντινό στο τακούνι και μετά πέφτει το πλάνο του ΚΑΤ εν ώρα αιχμής , όχι ότι θα πάθουν τίποτα αυτές λέμε )
ΥΓ 1 : Είναι ηλίου φαεινότερο ότι θα προτιμούσα να περάσω την αλλαγή του χρόνου σε παγκάκι στην Ομόνοια ( άσχετο έχει στην πλατεία παγκάκια δεν έχω παρατηρήσει ποτέ πώς μου ξέφυγε) παρά σε τέτοιο "κέντρο διασκέδασης " . Οι προτάσεις για ρεβεγιόν απορρίπτονται a priori ...
ΥΓ 2 : Το παραπάνω κείμενο αποτελεί προφανώς προσωπικές μου απόψεις , όποιος τους συμπαθεί αυτούς τους χώρους πρόβλημά του δεν τον κρίνω ( ότι το έσωσα τώρα ;;; αχαχαχα )
