The time ... Traveling with hours : A walking eleven

Καλησπέρα αν και μάλλον πρέπει σιγά σιγά να το γυρίσω στο καλημέρα ...


Ιδέες ... Εκείνες οι παράξενες σκέψεις που με ακολουθούν χωρίς να θέλω  και που  προσπαθώ να τις ξεπεράσω μα δεν γίνεται ...  Εκείνες οι έμμονες παρουσίες που κυριεύουν το μυαλό μου.
Είχα  εδώ και μέρες σκεφτεί το παρακάτω project ( που όσο project είναι αυτό άλλο τόσο είμαι εγώ μια καλοσυνάτη και αθόρυβη φυσιογνωμία τέλος πάντων ) . Θα έχεις καταλάβει βέβαια την τρέλα μου με το χρόνο αν με έχεις ξαναδιαβάσει , αν η τύχη σου σε φώτισε και το απέφυγες αυτό το κακό  θα καταλάβεις σύντομα . Τις προάλλες έτρωγα ένα κουραμπιέ που εντελώς αποτυχημένα έφτιαξα τα Χριστούγεννα ( αν ήταν καλοί δεν θα υπήρχαν τώρα )  και μου ήρθε η θεία φώτιση ,αφού είχα κοιτάξει το ρολόι μου 40 φορές ( αν υποψιάζεσαι ότι και τον κουραμπιέ τον τρώω με χρονόμετρο , καλά κάνεις, ισχύει ) .
Μια ημέρα, του πλανήτης μας ,μην ακούσω τίποτα για πλούτωνες, αποτελείται από 24 ώρες  (στα δέκατα του δευτερολέπτου θα το φτάσω σε άλλη ανάρτηση ). Ώρες , οι οποίες έχουν ζωή και υπόσταση .. Τι εννοώ ; 24 κυρίες  περπατούν και θα περπατούν μαζί σου , σε όλη την πορεία σου ... Έχεις σκεφτεί ποτέ πώς τους συμπεριφέρεσαι πώς τις σπαταλάς , τις αξιοποιείς ή τις διαχειρίζεσαι;


 A walking eleven




Σου έχω πει ότι κινούμαι ένα χιλιοστό καλύτερα από τον τυφλοπόντικα ... κινούμαι στο σκοτάδι κυρίως ή καλύτερα προτιμώ να κινούμαι στο σκοτάδι, κι αν ήταν στο χέρι μου μόνο αυτό θα έκανα ... 
Προσπάθησα να θυμηθώ , με επίκληση στην χρόνια ασταθή μνήμη μου και στο χρόνια αξιόπιστο χειρόγραφο ημερολόγιο μου πως περνά αυτό το διάστημα ... Ποιο διάστημα ; Το 11 με 12 βρε τι εξηγώ τόση ώρα ( φυσικά δεν το έχω ξανά αναφέρει κλασσική τακτική μου να περιμένω να καταλάβει κάποιος κάτι που δεν έχω αναφέρει και πιθανότατα και ούτε υπονοήσει ) 
Το κείμενο απέκτησε τον τίτλο a walking eleven .. τίποτα δεν είναι τυχαίο όπως φαντάζεσαι...
Συνηθίζω από τότε που ήρθα στην Αθήνα ( το προηγούμενο κομμάτι της ζωής μου καλώς ή κακώς το έχω αποκηρύξει ) όταν θέλω να ηρεμήσω να χαλαρώσω να "ξεφύγω" βρε αδερφέ να περπατάω στους δρόμους της πόλης νύχτα .... Να μου πεις τώρα οι άνθρωποι για να χαλαρώσουν κάνουν ένα ζεστό μπάνιο , βλέπουν μια ταινία ή διαβάζουν ένα βιβλίο δεν κόβουν βόλτες νυχτιάτικα στο Σύνταγμα ... Εντάξει δεν είναι όλοι το ίδιο βαρεμένοι ... άλλοι είναι λιγότερο άλλοι περισσότερο ... Κι αν δεν έχω βγει να περπατήσω που είναι το συνηθέστερο από κάπου γυρίζω κάπου πάω γενικά είμαι στο δρόμο ... 
~Σήμερα, Πατησίων και Κορδικτώντος ώρα 11 και 30  ...  
Αναλαμπή μετά την συγκλονιστική για άλλη μια φορά εμπειρία στα κτελ Αττικής ... Στον Λευκό τον πύργο πήρα τα φιλιά της κι είχε κι ένα σπίτι στην Καλαμαριά ... Κτελ Αττικής σου λέει μετά που έχει και κόσμο, ένα δωματιάκι 2 επί μισό και πολύ είπα και δύο αγενέστατοι τύποι στο κισε ... από το Βαρδάρη ήταν η μαμά της πάππου προς πάππου Σαλονικιά ... Τα διώροφα λεωφορεία για Θεσσαλονίκη τους έλειπαν ... Χρόνια έχω να πάω Θεσσαλονίκη 
~ Κυριακή , Πατησίων ώρα 11 plus 
To laptop είναι βαρύ και η τσάντα με εμποδίζει .. κάτι έχω κάνει με τα λουράκια πάλι ... 
Πόσες φορές έχω σκεφτεί όταν κουβαλάω το Laptop Να μην πέρνα άλλη τσάντα δεν φαντάζεσαι ... Αλλά τι να κάνει κανείς που να βάλει το πορτοφόλι , το κινητο , την ομπρέλα ( απαραίτητο αξεσουάρ σε όλες τις καιρικές συνθήκες ) την κάρτα για τα λεωφορεία , τα κλειδιά , τα 5 τρισεκατομμύρια μωρομάντηλα , το μπλοκάκι και τα στυλό , τα γυαλιά ηλίου ( απαραίτητο αξεσουάρ για όλες τις ώρες επίσης ) , τη χαρά του Hondos center κτλ ;; Τελικά έπρεπε να πάρω μεγαλύτερη τσάντα για το laptop  
~Δεκέμβριος 2010 , ώρα 11 και κάτι , Πατησίων again
Η κυρία με την μπορδοροδοκόκκινη μπουχάρα με συνάντησε στη διασταύρωση καθώς έβγαινε από το ταξί , παρακάτω το ζευγαράκι του Γερμανου αποκτούσε απογόνους στο πεζοδρόμιο , το τάπερ με τη σούπα με προσπέρασε και η λίγο πριν το τέλος η Κάρι Μπράντσο και η Μιράντα μετέτρεπαν το σκηνικό σε hotel το πεζοδρόμιο
~Αύγουστος 2010 , ώρα 11 και κάτι , Άνω Πατήσια (περίπου ) 
Πόσο τρελή μπορείς να είσαι πες μου ... Πάρε καλή μου λεωφορείο να φτάσεις σπίτι σου σαν άνθρωπος ... Όχι έλεγε η νομοταγής συνείδησή μου , που δεν έβρισκε ανοιχτό περίπτερο να πάρει εισιτήριο ... Τι κούραση και τι ζέστη ... Περπάτα τώρα και σκάσε να μάθεις να παίρνεις την κάρτα σου μαζί ...
~ Ιούλιος 2010 , ώρα 11 και κάτι , Σύνταγμα 
"Αντηλιακό πάρε εσύ δεν κλείνει η βαλίτσα με τίποτα , πάνω έκατσα πάλι"
" Το αντηλιακό βάλτο στην τσάντα σου "
" Και μετά θα σου την δώσω να την κρατάς εσύ , γιατί έβαλα και μερικά ακόμα που δεν χωρούσαν στη βαλίτσα. Και είπα να σκεφτούμε τη λύση της φορτωτικής δε με άκουσε κανείς"
~Ιούλιος 2010 , ώρα 11 και κάτι , Ζάππειο 
" Καλά τι κάνουν αυτοί εκεί μέσα ;;;"
" Μισό να πάω να τους ρωτήσω ... Καλά τυφλός είσαι άνθρωπε μου ; "
~Ιούνιος 2010 , ώρα 11 και κάτι , Διονυσίου Αρεοπαγίτου 
"Έλα μαμά ... Που να είμαι μωρέ ... Μια βόλτα να περπατήσω .... Τίποτα κοντά στο σπίτι ( καμιά 10 χιλιόμετρα ) ... Ναι ναι κλείσαμε δωμάτια όλα οκ. Αύριο θα βάλω μια προκαταβολή στην τράπεζα ... Ναι μαμά δεν θα πηγαίνω βαθιά στη θάλασσα ...
~Μάρτιος 2010 , ώρα 11 και κάτι ,Νέα Ιωνία ( νομίζω )
Απορώ πως χάθηκα , απορώ ...  ας πάω ευθεία κάπου θα βρώ άνθρωπό να ρωτήσω .... Εδώ ηλεκτρικός , εκεί ηλεκτρικός τίποτα ... Εδώ άνθρωπος εκεί άνθρωπος πάλι τίποτα ... Μέσα στην Αθήνα να μην μπορώ να βρω ούτε ένα άνθρωπο ούτε ένα ταξί που λέει ο λόγος ... Καλά κάνω και δεν τους συμπαθώ τους ταρίφες ...
~ Φεβρουάριος 2010 , ώρα 11 plus , Μεσογείων 
"Έρχομαι έρχομαι ..."
" Κανόνισε να χάσουμε την ταινία "
"έρχομαι λέμε... τι να κάνω να τρέχω σαν την τρελή ;5 λεπτάκια θέλω ακόμα, ελπίζω" 
~ Ιανουάριος 2010 , ώρα 11 plus , Πρόποδες Λυκαβηττού
Πολύ ωραία βρέθηκα και στο Λυκαβηττό άντε και Πάρνηθα την άλλη φορά ... Το θέμα είναι καλά ήρθα ποιος γυρίζει πίσω τώρα ;;;

"Χρονο"-υστερία

Για τον επίδοξο αναγνώστη :  Η συγγραφέας έχει μεγάλο "πρόβλημα" και δεν γιατρεύεται δες το με μια κάποια επιείκεια. 
Διαθέτεις την υστερία της συνέπειας σαν άνθρωπος , μαζί με τόσες άλλες που δεν είναι της ώρας. Πως σου προέκυψε αυτό ούτε και εσύ ξέρεις.Το σίγουρο είναι ότι αποτελεί εκ γενετής χαρακτηριστικό σου.
Εμφανή χρωματοσωμική ή άλλη ανωμαλία, ευτυχώς για σένα, δεν έχεις , υποβόσκουσα σίγουρα. Τα XΧ χρωματοσώματά σου , γιατί σε έκανε ο θεός και γυναίκα, καταλήγουν στην εξής ένδειξη ( μη φανταστείς ότι έχω κάνει και γενετικό έλεγχο αλλά παρακάτω θα διαπιστώσεις ότι είμαι πολύ κοντά στην "πραγματικότητα" ) : "Η διαδικασία ολοκληρώθηκε 10:19:50 δεύτερα". Δέκα και είκοσι σε κοιτούσε περίεργα ένας κύριος με άσπρα κι εσύ έβγαζες την πρώτη σου κραυγή απέχθειας.Αλλά ας αφήσουμε την εποχή των παγετώνων.
Καθώς μεγάλωνες ακολουθούσε την πορεία σου ένα νοητό ρολόι , που θα μπορούσες να πεις ότι ήταν το σύμβολο της πρακτικότητας, της οργανωτικότητας και της ακρίβειας που σε διέκρινε σχεδόν στο σύνολο της ζωής σου. Τα τοποθέτησες όλα στην σκιά της έννοιας "συνέπεια" και προχώρησες.
Σήμερα στα 18 σου χρόνια ( τι ωραία που θα ήταν ) βρέθηκες να έχεις υποτάξει τον εαυτό σου σε μια σειρά κινήσεων/αντιδράσεων/συμπεριφορών αυστηρά προκαθορισμένων και ελεγχόμενων , τις οποίες επέλεξες συνειδητά και η μη τήρησή τους θα σε ενοχλούσε ιδιαίτερα. Παρενθετικά επισημαίνω ότι το "νευρικό σου σύστημα" μπορεί να καταρρεύσει στην ασθενέστερη δόνηση των 1,2 ρίχτερ που για τον φυσιολογικό κόσμο θα ήταν απλά η αλλαγή πλευρού στο κρεβάτι.


Πρωί. Μια ώρα πριν πιάσεις δουλειά. Το ξυπνητήρι χτυπά και η σειρήνα της αστυνομίας ανακοινώνει σε σένα και στο υπόλοιπο οικοδομικό τετράγωνο , ότι είναι ώρα να ξυπνήσεις. Τα πολλαπλά πειραματικά αποτελέσματα χρόνων αποδεικνύουν ότι ο εγκέφαλος σου αρνείται να τεθεί σε λειτουργία με οποιοδήποτε άλλο ήχο αφύπνισης. Σε περίπτωση που βομβαρδιστεί η περιοχή ή οι διπλανοί σου κατεδαφίσουν το σπίτι τους , μη πω και το δικό σου , εσύ απλά θα συνεχίσεις να κοιμάσαι.Απλώνεις το δεξί χέρι ( πάντα το δεξί , είπαμε προκαθορισμένα ) και κλείνεις το ξυπνητήρι. Μέσα σε 5 λεπτά έχεις σηκωθεί , χωρίς να χρειαστεί η ελληνική αστυνομία να βάλει πάλι τα δυνατά της ( μόνο γι αυτό είναι ικανή άλλωστε , απλά να σε ξυπνήσει). Για να ντυθείς με κλειστά μάτια ακόμα, δεν δυσκολεύεσαι καθόλου, απλώνεις το χέρι σου και πιάνεις την μπλούζα που πάντα βρίσκεται δεξιά και το παντελόνι που πάντα είναι αριστερά χωρίς να χρειαστεί να σκεφτείς τίποτα, το έχεις οργανώσει το προηγούμενο βράδυ άλλωστε. Στο δρόμο ακολουθείς μια συγκεκριμένη πορεία ότι και να συμβαίνει μπροστά σου, από πορεία , έργα , αυτοκίνητα παρκαρισμένα στα πεζοδρόμια μέχρι απαγόρευση της κυκλοφορίας που λέει ο λόγος ( ; ) εσύ θα πας από εκεί που προκαθόρισες και δεν θα σε εμποδίσει τίποτα , θα ακολουθήσεις την πορεία σου χωρίς την παραμικρή απόκλιση . Θα φτάσεις στη στάση του λεωφορείου ακριβώς 2 λεπτά πριν την άφιξη του , έχοντας υπολογίσει πάντα τον παράγοντα αποκλεισμούς δρόμων , χαλασμένα τρόλλει΄απεργιες , πορείες , διαμαρτυρίες , Κυριακές που το προσωπικό κοιμάται κτλ. Εδώ μιλάμε για καλοστημένο σχέδιο σε παρακαλώ. Στη δουλειά σου θα φτάσεις μισή ώρα πριν να χτυπήσεις κάρτα , έτσι κι αλλιώς χρειάζεσαι 10 με 12 το πολύ λεπτά για να εκτελέσεις τις προαπαιτούμενες διεργασίες τον υπόλοιπο χρόνο τον προσφέρεις στο βωμό της θεάς τύχης , μπορεί κάτι να συμβεί και να σε καθυστερήσει. Δύσκολο να μην το έχεις προβλέψει αλλά ποτέ δεν ξέρεις! 
Η επιστροφή σου που κοστολογείται στα 548 βήματα πάνω κάτω με μια πρόχειρη καθημερινή μέτρηση σου αφαιρεί ένα σημαντικό ποσοστό του χρόνου σου. Τι να κάνεις η αστρική προβολή ή η τηλεμεταφορα είναι κάτι που δεν έχεις εξασκήσει ακόμα. Άλλωστε δύσκολα θα ήσουν η Πρου Χάλιγουελ η Πάιπερ έιναι πιο κοντά στο χαρακτήρα σου. Μέχρι να ξαναπάς στη δουλειά γιατί δουλεύεις και απόγευμα φυσικά, ακολουθείς μια περισσότερο ελεύθερη πορεία  που για άλλους πιθανότατα να ήταν η χαρά του εγκλωβισμού. Η τριάδα των κινήσεων όταν μπεις στο σπίτι σου είναι αυστηρή και επιβεβλημένη, πατάς το κουμπί του υπολογιστή, ξεντύνεσαι, τρως. Η απόλαυση της ελεύθερης αλλά προκαθορισμένης χρονικά παραμονής σου στο ιντερνετικό βασίλειο , κυλά στο αίμα σου. 
Και αν πιστεύεις ότι η ψυχαναγκαστική συμπεριφορά σου σταματά μόνο σε θέματα χρόνου και υποχρεώσεων απλά γελιέσαι. Η εμμονή με τη χρωματική σειρά των μανταλακίων , η αυστηρή τοποθέτηση των στυλό στο γραφείο , η σε πρώτο επίπεδο χρονολογική  σε δεύτερο επίπεδο αλφαβητική και σε τρίτο επίπεδο χρωματική τοποθέτηση των βιβλίων , η γεωμετρική στοίχιση των αντικειμένων στο χώρο , η εναπόθεση των οσπρίων αριστερά των ζυμαρικών δεξιά και των σαλτσών ενδιάμεσα στα ντουλάπια , η ύπαρξη τουλάχιστον 5 ρολογιών σε ένα δωμάτιο 2χ2 , η προσεκτικά τακτοποιημένη παπουτσοθήκη στην οποία βρίσκεις παπούτσια με κλειστά μάτια , η συγκεκριμένη επιλογή χρωμάτων για ρούχα έπιπλα κτλ , η σε πρώτο επίπεδο κατακόρυφη και σε δεύτερο επίπεδο αλφαβητική σε τρίτο επίπεδο χρονολογική και σε τέταρτο επίπεδο ανάλογη του ενδιαφέροντός του περιεχομένου αποθήκευση των αρχείων στον υπολογιστή είναι ελάχιστα δείγματα της τρέλας που ονομάζεις "συνέπεια". 

Αν έχεις οποιοδήποτε από τα προαναφερόμενα χαρακτηριστικά και σου φαίνεται παράξενο σε ενημερώνω ότι υπάρχει ένα άτομο που τα έχει όλα μαζί. Είσαι καλά μην ανησυχείς ...










ΥΓ. Πάντα απορώ πόσες "ψυχικές" ανωμαλίες διαθέτω!
Το έχω αναφέρει και παλιότερα άλλωστε ... Την ώρα που γεννιόμουνα οι Μοίρες παίζαν τάβλι ...

Ο χρόνος , ο πόνος και ..... ο φόνος

Ειναι απο εκεινες τις μερες που ξυπνας αναποδα. Εκείνες που ανοιγει το ματι σου , το αριστερο κατα προτιμηση, στις 5 το χάραμα κοιτας το ρολοι ... "εχω χρονο ακομα" και "δεκα" λεπτα αργοτερα ξυπνας. Τις μερες που προσπαθεις να κανεις την ωρα να περασει και εκεινη αρνειται πεισματικα. Ξυπνας και αισθανεσαι οτι εχει κοιμηθει ενα τεταρτο , το πολυ, ενω εχεις συμπληρωσει τουλαχιστον 8ωρο . Ντυνεσαι μηχανικα και ξεκινας να πας στη δουλεια με μιση καρδια , μη σου πω ενα τεταρτο. Και ακολουθει το μαρτυριο του ρολογιου . Δεκα και πεντε κοιτας το ρολοι , και μετα απο τρεις ωρες το κοιτας παλι ακομα και πεντε ειναι , και σε πιανουν τα κλαμματα ... Δουλευεις μηχανικα και σκεφτεσαι ... σκεφτεσαι.... σκεφτεσαι ....
"Να παω την αλλη εβδομαδα στο praktiker .... να παρω τηλεφωνο την Καβαλλιωτισσα φιλη μου, να περασω μετα απ τη γιαγια , και να θυμηθω να ρωτησω τη μανα μου για μια γνωστη που συναντησα τυχαια στο δρομο "Απ το ληθαργο σε βγαζει η ερωτηση κολαφος ¨" Δεσποινις το λάδι πανω είναι; "Η αισιοδοξη σκεψη φωτιζει το σκηνικο .... οδευω σε αδεια ....
Και εκει που χαρηκες κοιτας το ρολοι ... ωρα 10 και 10
οχιιιιιιιιιιιιιιι
Δεν το δεχεσαι ...
Μετα κοπων και βασανων τελειωνεις και μετα ο χρονος , που προφανως έχει εκνευριστει μαζι σου , αρχιζει να τρεχει μαραθωνιο ... Μεχρι να φτασεις σπιτι σου με ενδιαμεση σταση στο προσφιλες σου "εστιατοριο" εχει περασει ενα δυωρο τουλαχιστον... Και μετα στον ελαχιστο χρόνο που σου εμεινε σε πιανει ο μαγειρικος οιστρος και να σουν και κανενας μαγειρας να πω ... Πρωτη αποπειρα αποτυχια ... Δευτερη επιτυχημενη ... και πλυνε πιατα , πλυνε πιατα, πλυνε πιατα Εναποθετεις τις ελπιδες σου στον αναμενομενο αυριανο dinner και αρχιζεις παλι το τρεξιμο ενω ο χρόνος αρχιζει πάλι τα παιχνιδια του Καθεται ως αλλος θεος και σε αγναντευει να παλευεις
Στιγμαια απ το μυαλο σου περνα ....,...... ο φονος !